Piotr Chodak (@PiotrChodak)

Druga kobieta. Co afera Jensena Huanga mówi o chińskiej „kulturze kochanek” Jensen Huang, szef Nvidii i jeden z najbogatszych ludzi świata, przyznał w tym tygodniu, że zdradzał żonę. Chodzi o Alice Huang, chińską menedżerkę podejrzewaną przez amerykańskie służby o pracę dla Pekinu. Kilka dni później New York Times opisał kolejny romans, tym razem z wiceprezeską Nvidii. W Chinach to zjawisko ma nawet własne nazwy. „Ernai”, czyli druga kobieta, to utrzymanka zależna finansowo od mężczyzny, która nie próbuje rozbić jego małżeństwa. „Xiaosan”, ta trzecia, ma zwykle własną pracę i liczy, że kiedyś zostanie żoną. W cesarskich Chinach konkubiny były normą wśród bogatych. Komuniści po 1949 roku praktycznie ten obyczaj zlikwidowali, ale wrócił razem z pieniędzmi po otwarciu gospodarki. Głośno zrobiło się o nim w latach 90. Co ciekawe, pierwszymi bohaterami tych historii byli biznesmeni z Hongkongu i Tajwanu, którzy utrzymywali „drugie żony” na kontynencie. Potem obyczaj przejęła elita. Według badań Uniwersytetu Renmin 60% skorumpowanych urzędników utrzymywało kochankę. Badaczka, która rozmawiała z ernai w Kantonie i Ningbo, zauważyła, że w tych układach mniej chodzi o seks, a bardziej o męskość. Dla nowobogackiego przedsiębiorcy piękna kobieta u boku to trofeum, podobnie jak drogi samochód. Wokół tego wyrósł cały rynek, od mieszkań kupowanych dla kochanek po prywatnych detektywów, których żony wynajmowały przed rozwodem. Kochanki stały się też zagrożeniem dla swoich protektorów, bo wiedzą bardzo dużo. W 2007 roku jedenaście kochanek jednego urzędnika z prowincji Shaanxi ujawniło jego interesy. Kochanka wiceadmirała Wang Shouye napisała 58 listów do jego przełożonych, gdy odmówił płacenia na ich dziecko. Profesor z Uniwersytetu Pekińskiego proponował nawet, by traktować je jako sygnalistki w walce z korupcją. Sam Huang pasuje do tego wzorca tylko częściowo, bo wyjechał z Tajwanu jako dziewięciolatek i dorastał w Stanach.